Trudy protestowania.

Od środy do piątku Solidarność protestowała przeciw dłuższemu pracowaniu i ja nie wnikam w to, czy to dobra ustawa, czy nie. Nie czytałem, więc wypowiadać się nie powinienem, ale słowo o protestowaniu powiem. Przez trzy dni krzyczeli przez megafony, trąbili, bałaganili, zaznaczyli swoja obecność. Czy na posłach zrobili jakieś specjalne wrażenie, śmiem wątpić, ale na pewno okoliczni mieszkańcy mieli ich dość. Zrobiłem dwa zdjęcia ajfoną i tak wygląda zaplecze protestowania.

Dziwię się, a Zuza nie.

Matematykę najwyraźniej zdaliśmy (czyli Zuza i trochę ja:), ale na wyniki czekamy do końca czerwca. Zuzy to nie dziwi, bo prace muszą gdzieś pojechać i ktoś daleko ma je sprawdzać i później jeszcze gdzieś i to musi trwać. W tym czasie maturzyści składają papiery na kilka kierunków studiów, bo nie wiedzą jaki będzie wynik matury i płacą na każdym z nich opłatę rekrutacyjną. To jest nie do uwierzenia, że taka operacja trwa prawie dwa miesiące - może nikt nie wpadł na to, że powinno być szybciej? Dla mnie to jest absolutne lekceważenie tych młodych ludzi. Jedynym rozsądnym wytłumaczeniem takiego stanu rzeczy jest to, że gdyby wyniki matur były szybko znane, to CKE musiałaby zwonić część urzędników, a może nie byłaby w ogóle potrzebna? I oczywiście, uczelnie miałyby mniej pieniędzy, bo potencjalni studenci nie składaliby papierów do tylu uczelni. Jednym słowem system się dobrze czuje, tylko uczniowie nie.
I postanowiłem zmienić zdjęcie profilowe na fejsie na pałacowe, bo Pałac lubię i na dokładkę profesor Byrski szykuje rewolucję nomen omen pałacową.

Lucky man

O Lucky Man Alana Price'a to była moja pierwsza, zagraniczna płyta w pięknej, czerwonej okładce. Muzyka świetna (Oscar), film z Malcolmem Mc Dowell'em również - strasznie dawno go widziałem. Skojarzenie oczywiste, bo jestem szczęściarzem, który może fotografować ludzi tworzących sztukę i dzisiaj zdjęcia pięknych kobiet. Yui Yoshioka to Japonka, która uczy się w Hamburgu, a do Warszawy przyjechała po nauki do Piotra Palecznego. Na pierwszym zdjęciu Asja Łamtiugina z Gruszą (Joanna Kupińska).

"Skoro Boga nie ma..."

Pani Asja spotyka się z aktorami i ćwiczy i tym razem byli Alosza, Iwan i Smierdiakow. 
Dla porządku załączam wszystkie administracyjne dane.


"Skoro Boga nie ma..." według "Braci Karamazow" Fiodora Dostojewskiego.

Fiodor Karamazow - Andrzej Szopa

Dymitr Karamazow - Paweł Iwanicki

Alosza Karamazow - Grzegorz Sierzputowski

Iwan Karamazow - Borys Jaźnicki

Smierdiakow - Bartłomiej Firlet

Katarzyna Iwanowna - Monika Radziwon

Grusza - Joanna Kupińska

Adaptacja i reżyseria - Asja Łamtiugina

Mądrym być, to mało.

Foksal, środek dnia, sześciu fotografów koło Sketcha czycha na młodą, piękną i zupełnie mi nie znaną parę. Trochę dalej spotkałem profesora Byrskiego, który sobie spokojnie z małżonką kroczy i nikt za nim z aparatem nie gania, bo profesor tylko mądry, a to nie wystarczy, żeby wzbudzić zainteresowanie gawiedzi. To mi się trochę połączyło z celebracją akcji "Jeszcze żywy KARP" na Smolnej. Jacek Bożek i klub Gaja zaprosili do udziału w tej akcji osoby mądre i popularne i to pewnie zagwarantowało sukces temu działaniu. Ja jednak się ciągle nie mogę pogodzić z tym, że sama mądrość nie wystarcza i musimy szukać sposobów, aby osiągnąć światłe cele. Ja też się wpisuję w ten współczesny koncept i dla większej popularności mojego bloga wpiszę nazwiska gwiazd, które były na imprezie.
A było smacznie i zdrowo i wegetariańsko i bardzo kulturalnie i okazało się, że Stefan i nastoletnie dziewczęta potrafią razem wykonać tylko Piosenkę księżycową. 

Poważna sprawa

Praca nad Braćmi Karamazow jest bardzo poważna i aktorzy są poważnie na niej skupieni i coś mnie podkusiło....

Kupuj!

to powinno, a może jest podstawowe przykazanie nowoczesnego obywatela. Wytwarzamy produkty, usługi i ktoś (my) musimy to kupować - czy możemy sobie wyobrazić niekupowanie?. Z drugiej strony, czuję się przytłoczony ilością przedmiotów, usług, które mnie otaczają i wołają: kup mnie! Często myślę o zobowiązaniach stojących przed obywatelem, ale to jest ciężkie do udźwignięcia. W przeszłości, kiedy dzieci, rodzina.... kupowałem, gromadziłem, remontowałem, budowałem, aktywnie zarabiałem i wydawałem, dzielnie budowałem naszą rzeczywistość. Teraz, gdy jestem sam, to wszystko mi się nie składa w zgrabną całość. Masa przedmiotów, gromadzonych przez lata i wywieziona z naszego mieszkania, nagle okazała się zupełnie niepotrzebna do normalnego funkcjonowania. W mieszkaniu, które wynajmuję, było wszystko potrzebne do normalnego życia. Na bagażniku roweru zamontowałem skrzynkę po mandarynkach, a może powinienem kupić elegancki, drogi koszyk z wikliny? Stać mnie na taki koszyk i zarobiłby producent, handlowiec, człowiek montujący koszyk. W tym świecie już wszystko zostało wytworzone (to cytat) i może powinniśmy zmienić swoje myślenie. Zabieganie o wszystko, budowanie rzeczywistości, która może zniknąć, jakby jej nigdy nie było - to działania, które zawłaszczają naszą aktywność i nie dają wiele czasu na refleksję, na zatrzymanie się.