Poruszone zdjęcia.

Koncert Grażyny Auguścik i Roba Clearfielda był piękny, dostarczył tak wiele wzruszeń, że aż poruszyl mi część zdjęć i tego się będę trzymał, jak ktoś się będzie czepiał, że znowu robię zdjęcia nieostre. Ogromne wrażenie robi na mnie zawsze współpraca muzyków, którzy siebie słuchają, dają drugiemu miejsce, nie walczą ze sobą i tak było wczoraj. Inne rodzaje sztuk tak nie mają, a jeżeli już, to sporadycznie. Reszta zdjęć są na fejsbuku:
https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10151651414812457.1073741829.197254032456&type=3

Grażyna Auguścik i Paulinho Garcia w Teatrze Druga Strefa

W poniedziałek koncert Grażyny w miejscu, gdzie były jakieś magazyny meblowe, albo coś innego, zgoła nieartystycznego (ulica Magazynowa krzyżująca się z Garażową). Miejsce okazało się zacne i było bardzo miło. Urszula Dudziak wprowadziła, a później Grażyna i Paulinho Garcia i miękko, ciepło, cudownie śpiewali i grali. I okazało się, że to ja byłem źródłem stresu, chociaż siedziałem cicho, jak ta mysz pod miotłą, ale i stres gdzieś wyparował w dźwiękach brazylijskich. I kuluary jak zwykle okazały się ważne, bo nowi/starzy znajomi i wszystkim zależy i jest fajnie... A reszta zdjęć na mojej picasie.

Artyści i publika

Są sobie potrzebni: artyści i publiczność. Pełni napięcia, wzruszeni, zachwyceni aplauzem to artyści.  Klaszczą, płaczą, śmieją się to publiczność. Wszyscy razem, zbratani Chopinem. Potoki widzów jednych wchodzących, po karnym wyczekiwaniu na oklaski w foyer, a drugich wychodzących po koncercie, kojarzą mi się z wędrówkami ludów. Polacy rozsiani po całym świecie słuchają muzyki Chopina granej w ich domu - Domu Polonii. Grażyna Auguścik pozdrawia przyjaciół z Chicago, ktoś inny znajomych w Quebec, Nadine śpiewa dla przyjaciół w Libanie - wszyscy razem, wielka rodzina. Fryderyka też pognało w świat, a później tęsknota, spotkania z przyjaciółmi, rodakami. To wielkie wydarzenie, w którym na szczęście uczestniczę, radość, wzruszenie........